Ad redakcyi

«Moj miły Andrejka, užo miesiac my nie razam». Svajmu mužu za kraty piša Paŭlina Skurko

8 žniŭnia minaje miesiac, jak našaniŭcy Andrej Skurko i Jahor Marcinovič znachodziacca ŭ niavoli. Hety miesiac staŭ vialikim vyprabavańniem nie tolki dla ich samich, ale i dla ich blizkich, a najpierš — žonak. My publikujem list Paŭliny Andreju. U im horyč źmiešvajecca ź ciapłom, kachańniem i nadziejaj. 

Andrej, Paŭlina i Tamaš

«Pryvitańnie, moj miły Andrejka. Užo miesiac my nie razam, a zdajecca, što dzień. Doŭhi-doŭhi dzień, jaki ŭsio nie kančajecca.

Za hety miesiac u mianie było niekalki dzion tuhi, sumu (ale nie adčaju), kali chaciełasia prosta lažać i dumać pra ciabie, i hrecca ab hetyja dumki. A było i kolki ščaślivych dzion, i ja chaču zanatavać ich dla ciabie i dla historyi — jakoje jano, ščaście našaha času.

Viedajučy, što na Akreścina vam nie vydali matracaŭ, dy hledziačy na hraduśnik, jaki pakazvaŭ +35, ja bajałasia ujaŭlać, jak ty tam spraŭlaješsia, jak śpiš. I pieršaj majoj radaściu stała navina: u ciabie draŭlanyja nary — a nie mietaličnyja, i padłoha ŭ kamiery draŭlanaja — a nie cemientnaja. Dy jašče jość kran z vadoj! Pamiataju, paśla hetych navin ja ŭžo niby na kryłach lotaju pa CUMie, vybiraju tabie myła i zubnuju pastu. U pieradaču, jakuju tabie tak i nie pieradaduć:)

Druhi momant ščaścia za hety miesiac — daviedacca, što ciabie pieraviali na Vaładarku z hetaj akreścinskaj dušahubki. Ura! Ja mahu sabrać pieradačku-padarunak (i jaje addaduć!), pakłaści roznyja znaki lubovi: paštoŭki, kačannuju sałatu, majku ź miadźviedziem, kavu…

Treciaje ščaście — list ad ciabie. Ja dastała jaho sa skrynki i pacałavała. Usie hetyja tydni ja havaryła z taboj u dumkach, ujaŭlała našy dyjałohi, tvaje reakcyi. Uspaminała… I raptam ty znoŭ pa-sapraŭdnamu da mianie havoryš. Tvoj ciopły počyrk, darahija słovy i viasiołyja karcinki.

Ciapier ja splu, pakłaŭšy la paduški tvoj apošni list. Heta amal jak trymać ciabie za ruku.

Takoje jano, ciapierašniaje biełaruskaje ščaście. Kali vyrastuć našy dzieci, niachaj ščaście ŭ ich budzie inšaje.

Pra dziaciej:)

Naš z taboj maleńki zajac navučyŭsia siońnia havaryć «dabranač» («dababa»). I vyvučyŭ tvoj vierš! Bačyš, nie ŭsio tolki kiepskaje dała nam turma — jakija dobryja ŭ ciabie tam pišucca vieršyki!:)

«Da Tamašyka ŭ …» — «Hoho!» (hości)

«Biehła — chto?»

«Mimi!» (myška) — «Uźniaŭšy…» — «Chvoci!» (chvościk)

«A na chvościku …» — «Ciocio!» (ściažok)

«A ŭ łapkach …» — «Piopiopio!!!» (piražok)

Kožnuju ranicu, tolki pračnuŭšysia, Tamaš pytajecca: «Tata?». Serca majo kroicca. «Tata ŭ kamandziroŭcy. U Minsku. U zamku…» «Dziadzi?» «Tak, ź inšymi dziadziami». «Tata ma! Ma! Tata ma!» — Tamaš razvodzić ručkami, a jaho dramatyčnyja intanacyi kranuli b i kamień. «Tak, taty z nami niama, ale my jaho budziem vielmi čakać, i jon skora pryjedzie dy abdymie nas». Nastroj mianiajecca: «Buuuu! Čyčy!» Raz tata pryjedzie na mašynie dy jašče z klučami, to Tamaš zhodny pačakać. Nie kraisia, serca, napieradzie marafon, i ty mnie ŭ im jašče prydasisia.

Moj miły, kožnuju chvilinu ja dumaju pra ciabie i dobra adčuvaju, što i ty dumaješ pra mianie. Ty pisaŭ, kab ja dobra jeła, adpačyvała i bierahła niervy. Dobra! Ja budu rabić usio, što ty prosiš!:) Siońnia ŭ mianie śviata: rassolnik (dumaju, i ty časam im łasuješsia), rahu z harodniny dy miatnaje piačeńnie, a nad usim hetym čaćviorty detektyŭ ź sieryi pra Kormarana Strajka. Ja, jak zaŭždy, praz paru miesiacaŭ zabudu siužet, i budziem z taboj razam hladzieć pa hetaj knižcy sieryjał. Jaho skora zdymuć. A ty skora vyjdzieš.

U liście ty pisaŭ, što hetyja vyprabavańni daduć nam novyja impulsy i dośvied adno dla adnaho. Mnoha dumaju nad hetym. Dośviedu sapraŭdy buduć vahony! Tem chopić na hady. Och i nahavorymsia my, Andrejka! Skarej by zasieści razam na hanku, pić čaj i havaryć-havaryć-havaryć!..

Ja viadu śpisačak rečaŭ, jakija my zrobim paśla tvajho vyzvaleńnia: kudy pojdziem, što kupim, što źjamo… Što abhavorym!:)

Miły moj zajac, a jakija ludzi vakoł! Pra kožnaha ź ich treba budzie tabie raskazać. Jak pravilna my z taboj žyli, što stolki cudoŭnych ludziej akazałasia z nami pobač u ciažkuju chvilinu.

A jakija ŭ nas siemji! Ty, ja, našy z taboj baćki i blizkija stali takoj zładžanaj sistemaj — z nas ciapier padručniki možna pisać, što takoje siamja!

I znaješ, što jašče napaŭniaje mianie da krajoŭ? Padtrymka, jakuju ja atrymlivaju z-za krataŭ. Da kamiaka ŭ horle, da dryžykaŭ — što pišuć mnie z turmaŭ, z chimii znajomyja i nieznajomcy, jakija daviedalisia pra našu situacyju.

Cha, a ty b bačyŭ ich blizkich! Čarha na pieradačy kala Vaładarki nahadvaje čarhu ŭ teatr abo na vystavu: stylova adzietyja, spakojnyja ludzi, razumnyja, ćviordyja tvary. Usie vielmi intelihientnyja, hatovyja dapamahčy. I niejkim čynam hetyja ludzi mianiajuć prastoru vakoł siabie, i jana ŭžo starajecca im adpaviadać… «My jašče nie pieramahli, ale jašče i nie prajhrali», — sfarmulavała tvaja ciešča, pastajaŭšy ŭ hetaj čarzie.

Za apošni hod naš narod staŭ prosta hihantam salidarnaści. I ŭvohule hihantam. Siarod takoha narodu pieratryvać našy vyprabavańni kudy lahčej. Adnojčy heta miniecca, a my zastaniemsia. I budziem dalej kupacca ŭ našym z taboj ščaści, jašče bolš mocnyja i kłasnyja».

Pišycie listy našym kaleham

SIZA-1, vuł. Vaładarskaha 2, 220030, h. Minsk
Skurko Andreju Hienadzieviču
Marcinoviču Jahoru Alaksandraviču

Kamientary

Dar‘ja Łosik vyjšła na svabodu pa pamiłavańni12

Dar‘ja Łosik vyjšła na svabodu pa pamiłavańni

Usie naviny →
Usie naviny

Paŭła Łatušku vyklikali ŭ polskuju prakuraturu2

Rasijski vajskoviec, jakoha nibyta siońnia ŭzarvali ŭ Maskvie: Ja žyvy, siadžu na pracy

Śpievaka — pastajannaha ŭdzielnika aficyjnych kancertaŭ — buduć sudzić za pratesty1

Siaredni zarobak u červieni vyras na 50 rubloŭ, ale nakolki jon adlustroŭvaje realnuju situacyju?

Dzikavicki: Kamanda «Biełsata» amal nie maje nijakaha ŭpłyvu na situacyju3

Stryžak tłumačyć, čamu suprać pieramovaŭ z łukašenkaŭcami i jakaja jaho prapanova1

Stali viadomyja padrabiaznaści sustrečy Dudy i Si Czińpina nakont režymu Łukašenki

Na tarhach u Minsku dalar z salidnym zapasam ruchnuŭ da hadavoha minimimu1

«Padrychtoŭka da Alimpijady prajšła nie tak, jak płanavała». Cimanoŭskaja raskazała, ź jakim nastrojem jedzie ŭ Paryž6

bolš čytanych navin
bolš łajkanych navin

Dar‘ja Łosik vyjšła na svabodu pa pamiłavańni12

Dar‘ja Łosik vyjšła na svabodu pa pamiłavańni

Hałoŭnaje
Usie naviny →