Usiaho patrochu33

Muziei Bierlina z Alaksiejem Łastoŭskim (č. 2) 

(Praciah. Pačatak tut)

Nastupnyja try dni ja vykarystoŭvaŭ Berlin Museum Pass, jaki mnie abyjšoŭsia ŭ 12 jeŭra (poŭny košt – 24 jeŭra). Vielmi zručny i tanny varyjant, da taho ž, ź jaho dapamohaju možna paźbiehnuć čerhaŭ u Pierhamski muziej, dzie sapraŭdy šmat naviedvalnikaŭ.

Samy znakamity muziejny kompleks Bierlina «Muziejny vostraŭ» byŭ stvorany na praciahu 100 hod (1830-1930), i napeŭna sama ideja kompleksaŭ apynułasia nastolki efiektyŭnaj i pryvabnaj, što bolšaść bierlinskich muziejaŭ jakraz i źviedzienyja ŭ čatyry bujnyja hrupy. Heta Muziejny vostraŭ, Kulturforum, Šarłotenburh i Dalem. U Dalemie sabranyja etnahrafičnyja muziei, što krychu pa-za maimi zacikaŭlenaściami, ale tam jašče jość i muziej «Brukie», abjadnańnia mastakoŭ-ekspriesijanistaŭ pačatku XX st., tak što daviadziecca tudy niejak u budučyni zavitać.

A tak atrymałasia vielmi racyjanalna: try dni, try muziejnyja centry.

Pačaŭ, jak i maje być, z hałoŭnaha, najstarejšaha i samaha papularnaha «Muziejnaha vostrava».

I simvalična taksama raspačaŭ vizit sa Staroha muzieja (Altes Museum), jaki jakraz i byŭ uźviedzieny pieršym u 1830 h. U tyja časy panavała začaravanaść staražytnaj Hrecyjaj, jak pieršaŭzoram estetyčnaha ŭspryniacia śvietu, i muziej musiŭ stać svojeasablivym pasiarednikam pamiž antyčnaj kulturaj i novaj hienieracyjaj mastakoŭ, natchnionych sapraŭdnaj pryhažościu. Adsiul i hruvastki nieakłasicyzm, jaki panuje i ŭ źniešnim vyhladzie budynka, tak i ŭ interjery.

Stary muziej

Paśla vajennych razbureńniaŭ jon jakraz byŭ pieršym adnoŭleny i nanoŭ adčynieny ŭ 1960 h., i pavodle tradycyi zaraz tam mieścicca antyčnaja kalekcyja. Jak i maje być być – vializnaja kalekcyja elinskich vazaŭ ź mifałahičnymi siužetami (časam vielmi fryvolnymi, asabliva z udziełam saciraŭ), aryhinalnyja skulptury i rymskija kopii (dzie asabliva vyłučajecca «Chłopčyk, jaki molicca» z takoj zabłytanaj ułasnaj historyjaj, što pra heta možna asobnuju knižku napisać), znakamityja biusty Cezara i Kleapatry, roznyja archieałahičnyja znachodki i ŭpryhožańni (asabliva zapomniłasia skifskaja załataja ryba). Prystojnaja antyčnaja kalekcyja.

«Chłopčyk, jaki molicca»

Nadalej ja skiravaŭsia ŭ Pierhamski muziej (Pergamonmuseum), bo pradčuvaŭ vializnyja čerhi, ale z nabytym abaniemientam udałosia lohka ich abminuć.

Voś Pierhamski muziej robić nadzvyčajnaje ŭražańnie, jon sapraŭdy ŭnikalny pa svajoj kancepcyi – prezentavać tvory staražytnaj architektury ŭ aryhinalnym pamiery. Niekalki pieršych zalaŭ paprostu prybivajuć dadołu i ašałamlajuć – najpierš vychodziš praz Šlach Pracesij da vieličnaj bramy Ištar z Vaviłonu, potym da jašče bolš hrandyjoznaj pa masštabu rynkavaj bramy ź Miletu (jak heta ŭsio zmahli pieravieźci? navat niemahčyma ŭjavić), i narešcie samaja razynka – Pierhamski ałtar sa scenami tytanamachii.

Pierhamski ałtar

Navat dziela kožnaha z hetych abjektaŭ muziej užo byŭ by abaviazkovym dla naviedvańnia, a jak usio razam… Fantastyka. Praŭda, i na hetym kalekcyi nie zakončvajucca, vielmi dobra pradstaŭlenyja znachodki niamieckich archieołahaŭ u Iraku, dzie jany raskopvali staražytnyja harady Mižrečča (najpierš, Uruk). Taksama častka muzieja adviedzienaja i pad isłamskaje mastactva, i tut niemcy nie zmahli ŭtrymacca ad hihantamanii – pieravieźli cełuju dekaravanuju ścianu staražytnaha pałaca. Must visit, inakš nie skažaš.

Nastupnyja maje kroki byli skiravanyja ŭ Novy muziej (Neues Museum), jaki najbolš paciarpieŭ padčas vajny, byŭ mocna razburany i adčynieny paśla restaŭracyi nie tak daŭno, u 2009 hodzie.

Jašče dahetul adzin pavierch muzieja začynieny, bo dapaŭniajuć ekspazicyju. U hetym muziei navat bolš cikavaja nie kalekcyja, a toje, jakim čynam jaho adnavili. Zajmaŭsia hetym brytanski architektar Dejvid Čypierfiłd, i jaho zadumka była ŭ tym, kab u adnoŭlenym muziei pakinuć ślady razbureńniaŭ. I sapraŭdy, muziej – jak žyvaja rana, dzie prabivajecca byłaja pryhažość, i razam z tym bačna, nakolki jon byŭ źniščany. Addaju naležnaje, ja byŭ mocna ŭražany takim padychodam. I tut u ciani krychu zastałasia ekspazicyja, jakaja raźbivajecca na dźvie asnoŭnyja častki – staražytnajehipieckuju i staražytnajeŭrapiejskuju. U jehipieckaj častcy zachoŭvajecca asnoŭny biestseler, jaki i pryvablivaje natoŭpy turystaŭ – hałava Niefiercici. Tut jak «Mona Liza», nievytłumačalnyja miechanizmy pop-kultury.

Niefiercici

U cełym jehipieckaja kalekcyja słabieńkaja, navat u paraŭnańni z Łuŭram, nie kažučy pra Brytanski muziej. Z druhoj pałovy zapaminajecca dziŭnavataja «Załataja šlapa», častka «zołata Šlimana» (jakuju atrymałasia viarnuć ad ruskich), archieałahičnyja znachodki vikinhaŭ, bałtaŭ i słavianaŭ.

Pobač – Staraja nacyjanalnaja halereja (Alte Nationalgalerie), pryśviečanaja mastactvu XIX stahodździa, što mianie, naturalna, pryciahvała.

Za ŭvachod daviałosia dapłacić dva jeŭra, pakolki ŭ muziei jašče znachodziłsia časovaja vystava italjanskaha skulptara Rembrandta Buhaci (Rembrandt Bugatti). Raniej pra jaho nie čuŭ, pišuć, što jon byŭ papularnym u svoj čas (pieršaja pałova XX st.), ale zaraz padzabyty. Ale proźvišča hučnaje, i sapraŭdy byŭ kroŭna paviazanym z uładalnikami aŭtamabilnaj fabryki, navat vystaŭlenaja nievialičkaja fihurka słana dla kapota ekskluziŭnaj sieryi mašyn Buhaci, jakuju skulptar zrabiŭ pa zamovie svajho brata. Hałoŭnaja i amal što adzinaja tema jaho tvorčaści – žyvioły. Jon i bolšaść svajho žyćcia pravioŭ u zaaparkach roznych krain, i niaspynna lapiŭ žyvioł, samych roznych – ad małpaŭ i fłaminha da lvoŭ i źmiejaŭ. Niekatoryja tvory pryvabnyja, naprykład, mahutnaja i hracyjoznaja pantera, ale ahułam, to dobra, što jahonyja tvory raźnieśli pa ŭsioj prastory muzieja, pakolki źviedzienyja razam jany b chutka nadakučyli.

Rembrandt Buhaci «Pantera»

Ale najpierš Staraja nacyjanalnaja halereja – heta kalekcyja vyjaŭlenčaha mastactva XIX st.

Niamieckaha, ale nie tolki. Hałoŭnaja skarbonka – najlepšy zbor tvoraŭ ciomnaha ramantyka Kaspara Davida Frydrycha. Ja krychu łažanuŭsia, pačynać treba było ź jaho, ale jon mieścica ŭ centralnaj zali trećciaha paviercha halerei, da jakoj ja dabraŭsia samoj apošniaj, i ŭžo krychu byŭ stomleny. Ale cełaja zala jaho šedeŭralnych tvoraŭ: ciomnaja noč, hory, mora, tajamničaść, uźniosłaść! Padabajecca mnie Frydrych, navat pryvioz z Drezdena knihu pra jaho tvorčaść na niamieckaj movie ŭ naiŭnym spadziavańni, što heta moža być dobrym stymułam dla vyvučeńnia hetaj movy.

Kaspar David Frydrych «Uzychod Miesiaca nad moram»

Jość i inšyja ramantyki, asabliva dobra pradstaŭleny Karł Frydrych Šynkiel (jaki taksama byŭ i architektaram, jakraz Stary muziej pobač zbudavany pa jaho prajekcie). Vializny zbor karcin Adolfa Miencela, mastaka-realista siaredziny XIX st., jaki šmat u čym byŭ zachopleny i pieryjadam Frydrycha Vialikaha, tamu značnaja častka tvoraŭ jakraz na histaryčnyja siužety. Z realistaŭ najbolš cikavy Maks Libierman, z mocnymi i nieprychavanymi niderłandskimi ŭpłyvami. Zakončvajecca XIX stahodździe unušalnaj kalekcyjaj simvalizmu, dziŭna, što vielmi dobra pradstaŭlenyja šviejcarac Arnold Bioklin (u tym liku adna ź viersij znakamitaha «Vostrava miortvych») i miunchieniec Franc fon Štuk, choć da Bierlina jany asablivaha dačynieńnia nie mieli. Aproč, salidnaja kalekcyja francuzskich mastakoŭ XIX st., asabliva impresijanistaŭ, pryčym vielmi mocnaja i reprezentatyŭnaja pa tvorach, dzie možna nazirać i dziŭnyja paraleli: «Leta» Renuara jak raźniavolenaja dziaŭčyna i «Leta» Kłoda Mane jak śpiakotny piejzaž.

U «Muziejny vostraŭ» uvachodzić jašče i muziej Bade (Bode Museum), nazvany ŭ honar svajho pieršaha kuratara ŭ pačatku XX st. Tut asnova kalekcyi – jeŭrapiejskaja skulptura i vizantyjskaje mastactva. Ale ja ŭžo złamaŭsia, pieranasyciŭsia, jašče čakaŭ vizit u opieru, i pry vybary – ci hladzieć jašče adzin muziej, ci vypić paru bakalčykaŭ piva ŭ GeorgBrau, ja spyniŭsia na druhim varyjancie. Zdradziŭ mastactvu, što tut skažaš.

Na nastupny dzień mianie čakaŭ jašče adzin muziejna-mastacki kompleks – Kulturforum,

niepadalok ad Pastdamier Płac, kudy ŭvachodziać Halereja starych majstroŭ, Novaja nacyjanalnaja halereja, Bierlinskaja fiłarmonija, Bierlinskaja dziaržaŭnaja biblitejateka i jašče dachalery roznych muziejaŭ i instytucyj. Na žal, nie pravieryŭ, što ŭ vychodnyja muziei pačynajuć pracavać u 11.00, a nie ŭ 10.00, tamu amal hadzinu času zhubiŭ u čakańni na ŭvachodzie.

Adrazu pajšoŭ u Halereju starych majstroŭ (Gemäldegalerie). Ččččort, heta ž adzin ź lepšych muziejaŭ «starych majstroŭ» u śviecie! Surjozna, pa maim ułasnym rejtynhu, ja b jaho ŭklučyŭ u top-5 mastackich muziejaŭ, kalekcyja tut bahaciejšaja, čym u słavutaj Drezdenskaj halerei. Ale dziŭna, muziej zusim nie raskručany praź miedyja, naviedvalnikaŭ taksama nie vielmi šmat, a jakoje bahaćcie ŭnutry! Pry ŭvachodzie možna vybrać dva šlachi: naleva i naprava. Naleva pojdzieš – praź italjanski reniesans, naprava – praz paŭnočny.

Serca mianie paciahnuła naprava, pra što absalutna nie škaduju. Tut tabie i dobra znajomyja i vielmi dla mianie pryvabnyja imiony: Albrecht Dziurer, Łukas Kranach, Hans Halbiejn. I novyja fienamienalnyja adkryćci – Raže van der Viejden i Huha van der Hos. Jarkaść farbaŭ i nadzvyčajnaja pryhažość! Šmat fłamandcaŭ i hałandcaŭ, kudy padziecca biez paŭsiudnaha Rubiensa, kolki partretaŭ Van Dajka. Lepšaja kalekcyja tvoraŭ Rembrandta (bolš 20 karcin), što ja bačyŭ u žyćci (praŭda, nie byŭ u Hałandyi). Dźvie cudoŭniejšyja karciny Viermiejera (z ahułam 34, jakija viadomyja). Navat krychu brytancaŭ – Rejnalds i Kanstabl. Ale i italjanskaja kalekcyja nie sastupaje ni pa imionach, ni pa ŭzroŭni tvoraŭ – i mastaki rańniaha reniesansu, try šedeŭralnyja tvory ad Bacičeli, Rafael, Tycyjan, Karavadža, i šmat inšaha. Praŭda, ja na paŭnočnym reniesansie ŭžo stamiŭsia, tamu italjancaŭ hladzieŭ krychu paviarchoŭna. Ale heta taki muziej, kudy abaviazkova treba budzie viarnucca, bo znoŭ ža – adna ź lepšych kalekcyj staroha mastactva ŭ śviecie. Tym bolš, na vosień tut abiacajuć vystavu Bacičeli – vielmi dobraja nahoda zavitać.

Rembrandt. Aŭtapartret

U pryŭźniatym nastroi patupaŭ u blizkuju Novuju nacyjanalnuju halereju (Neue Nationalgalerie).

Tut u jakaści bonusa možna było pahladzieć časovuju vystavu amierykanskaha mastaka Marsdena Chartli (Marsden Hartley), za jakuju taksama daviałosia dapłacić 2 jeŭra. Karciny jakraz niamieckaha pieryjada jaho tvorčaści (1913-1915), pranizanyja homaeratyčnaj žarściu da pruskich aficeraŭ i vajskovych paradaŭ, ale ŭ madernisckim styli, z kubisckimi pošukami. Cikavyja ŭ Chartli aluzii da indyjskaj simvoliki – dosyć śvieža i pa-svojmu pryhoža.

Sama ž kalekcyja halerei achoplivaje mastactva XX st., i kankuruje tut z Hamburhskim vakzałam (Hamburger Bahnhof), jaki ŭsio ž bolš skiravany na aktualnaje mastactva (tam ja byŭ hod nazad). Tolki ŭličvajučy abjomy kalekcyi, vystaŭlajecca jana kanceptualnymi častkami, na hety raz ja patrapiŭ na trećciuju častku ekspazicyi «Pašyreńnie vajskovaj zony. 1968-2000». Heta nie samaja maja lubimaja epocha ŭ mastactvie, tym bolš dla niamieckaha. Ale ŭ dadzienym vypadku ekspazicyja była dosyć cikavaja, tematyčna ŭdała zhrupavanaja (pa roznych lejtmatyvach, i čakana asobnaja siekcyja była pryśviečana takoj važnaj tematycy jak «Vahina i pienis»). Časam patraplalisia vielmi zajmalnyja tvory, naprykład, opus mahnum Vierniera Tubkie «Rańniaja buržuaznaja revalucyja ŭ Hiermanii», vydatnaja manumientalnaja stylizacyja pad Brejhiela. Aproč niemcaŭ, čamuści šmat i amierykancaŭ. Fajnyja instalacyi ad Edvarda Kincholca, amierykanskaha mastaka, što šmat pracavaŭ u Bierlinie — Volksempfängers, radyjopryjomniki nacysckich časoŭ, sabranyja z roznych barachołak, ź interaktyŭnym elemientam – naciskaješ na piedalku, i heta kuča łamačča pačynaje hrać Vahniera. Kanceptualna.

Edvard Kincholc

Ja ŭžo nie staŭ dalej błukać pa Kulturforum, a pajšoŭ u Bierliniše Halery (Berlinische Galerie), kab dalej praciahnuć znajomstva ź niamieckim mastactvam XX st.

Niadaŭna ŭ Vienie adviedvaŭ vystavu «Viena-Bierlin», zroblenuju ŭ supracoŭnictvie Bielviederam i Bierliniše Halery, i jakraz byŭ pryjemna ździŭleny kalekcyjaj niamieckaha ekspresijanizmu hetaha muzieja. Tolki tut mianie čakała rasčaravańnie. Znoŭ ža, kalekcyja muzieja vystaŭlajecca častkami, i jak na zło – «Mastactva ŭ Bierlinie paśla 1945 hoda». I ŭ paraŭnańni z tolki što ŭbačanaj kalekcyjaj Novaj nacyjanalnaj haleryi – słabieńkaja i niecikavaja. Pabłukaŭ, jerunda niejkaja (choć znoŭ ža, jašče adna cikavaja instalacyja ad Kincholca). Časovaja vystava – jašče adnoj amierykanki, što šmat žyła i pracavała ŭ Bierlinie – Daroty Ijanon (Dorothy Iannone). Blin, voś heta ŭžo poŭnaja łaža, «vahina i pienis» – tut hipiermatyŭ, paŭsiudny i adnolkava namalavany, absalutna nieeratyčny i niepryvabny. Chipanskaje haŭno pra volnuju luboŭ, spałučanaje z durackim i paviarchoŭnym mistycyzmam. Voś ledź nie adziny raz za bierlinskuju pajezdku paškadavaŭ pra zhubleny čas.

I narešcie, čaćviorty dzień. Užo krychu stomleny, tamu prahrama bolš pamiarkoŭnaja, tolki try muziei rajona Šarłotenburh (jakraz u hetym rajonie ja i spyniŭsia ŭ chostele). Pałac adviedvać nie staŭ, užo tam byŭ. Pobač znachodzicca Lemke Brauhuas ź niadrennym «majskim bokam», dzie ja pierad hetym uviečary sustrakaŭsia ź Siarhiejem Bohdanam na kufal piva.

Finalnaja muziejnaja prahrama pačałasia z Bröhan-Museum, pryśviečanaha najpierš dekaratyŭnamu mastactvu epoch Art Nouveau, Art Deco i funkcyjanalizma (1889-1939).

O, jakraz moj ulubiony pieryjad, tut užo było ciažka pramachnucca ź pieryjadyzacyjaj vystavy. U dadzienym vypadku łahičnaj padstavaj dla skancentravanaha na dadzienym pieryjadzie muzieja było źviarnucca da Pieršaj suśvietnaj vajny – i kalekcyja prezentavałasia pavodle temy «1914 – kaniec Belle Époque». To bok, asnoŭny nacisk byŭ zrobleny na dekaratyŭnaje mastactva 1900-1914 hadoŭ, z adlustravańniem roznych sacyjalnych i palityčnych tendencyj, dy asablivaj uvahaj da suśvietnych vystaŭ, jakija jakraz i byli hałoŭnymi placoŭkami da mastackich inavacyj taho času. Što i kazać, i sam čas nadzvyčaj enierhietyčny i kreatyŭny, i kalekcyja vielmi dobraja (naprykład, možna ŭbačyć cełyja nabory mebli, jakija ekspanavalisia padčas suśvietnych vystaŭ, takaja fundamientalnaść nie moža nie pryvablivać), i cikavostak šmat – tyja ž płakaty Alfonsa Muchi.

Nasuprać muziej sa składanaj nazvaj — Sammlung Scharf-Gerstenberg, pa proźviščach bierlinskaha kalekcyjaniera i jaho dački, na padstavie pryvatnaj kalekcyi jakraz i byŭ stvorany muziej, adčynieny nie tak daŭno, u 2008 hodzie. Źbirałasia nie aby što – tvory siurealistaŭ, ale ź vielmi cikavym retraśpiektyŭnym padychodam, z hienieałahičnymi pošukami pieršanačylnikaŭ siurealizmu – to bok, ad hraviur Fransiska Hoji i «ŭjaŭlenych turmaŭ» Piranezi. Całkam pradstaŭleny cykł hraviur Maksa Klinhiera pra zhublenuju palčatku, i hety zvyčajny epizod daje prastor dla cełaj fantasmahoryi. U asnoŭnym hrafika, nie abyjšłosia biez Dali, krychu skulptury (u tym liku i Lipšyc). Ale asnoŭnaja piarlinka – cudoŭnyja karciny Renie Mahryta i Maksa Ernsta. Cikavy muziej, svojesablivaja vizualnaja encykłapiedyja siurealizmu.

Maks Klinhier

Kab mała nie padałosia, majecca i časovaja vystava prac Paŭla Kleje, stvoranaja z sabranych razam bierlinskich kalekcyj roznych muziejaŭ. Kala 70 prac (heta bolš, čym na niadaŭniaj manahrafičnaj vystavie Kleje ŭ Tate Modern), jakija i chranałahična, i tematyčna vielmi dobra reprezentujuć šmatstajnuju i nieardynarnuju tvorčaść hetaha šviejcarskaha avanhardysta.

I, narešcie, pobač jašče adzin muziej, stvorany na asnovie pryvatnaj kalekcyi — Museum Berggruen,

znoŭ ža pa proźviščy niamieckaha art-dylera habrejskaha pachodžańnia, jaki choć i vymušany byŭ pry nacystach pakinuć krainu, ale potym vyrašyŭ usio ž padaravać svaju kalekcyju niamieckaj dziaržavie. Bierhruen siabravaŭ ź Pikasa i handlavaŭ jaho karcinami, tamu ničoha dziŭnaha, asabliva z ulikam praduktyŭnaści apošniaha (heta vam nie Viermiejer!), što ekspazicyja pieravažna składajecca z tvoraŭ Pikasa – tut i rańni, i vajennaha času, i poźni, i kubistyčny, i «błakitny», na luby smak i hust. Niekalki tvoraŭ Žorža Braka, jakraz kubistyčnaha pieryjada, kali jon razam ź siabram Pabła i stvaraŭ padstavy hetaha mastackaha stylu. Krychu Macisa. Zabaŭna, Bierhruen u svoj čas arhanizoŭvaŭ u Paryžy vystavu «vycinanak» Macisa, i sam mastak stvaryŭ afišu dla vystavy, dzie svajo proźvišča padaŭ praź litary SS u runičnym styli. Pry ŭsioj pavazie da mastaka, afišu zabrakavali, ale na sam prajekt možna zirnuć u muziei. Krychu skulptury, u tym liku niekalki tvoraŭ Džakamieci, adna ź viersij znakamitaj «Płoščy».

Voś, jakraz da abieda spraviŭsia, bo ŭ 16.00 užo pačynaŭsia «Trystan i Izolda», i treba było nakiroŭvacca ŭ Dojč Opier.

Kali ž padsumoŭvać, to «muziejnaja» častka naviedvańnia Bierlina mianie vyklučna zadavoliła – bahaciejšyja kalekcyi, vielmi pryjazny padychod da naviedvalnikaŭ (u tym liku, i pa koštach), adsutnaść čerhaŭ i natoŭpaŭ. Dva muziei (Pierhamski i Halereja starych majstroŭ), na maju dumku, abaviazkovyja da naviedvańnia dla kožnaha. Adzinaje, što chočacca bolš hruntoŭnych manahrafičnych vystaŭ, ich nie tak šmat adbyvajecca ŭ Bierlinie, u paraŭnańni ź inšymi bujnymi jeŭrapiejskimi stalicami. Ale dumaju, što situacyja budzie źmianiacca, doŭhi čas niemcy rabili staŭku na adnaŭleńnie budynkaŭ i ekspazicyj, zaraz pry najaŭnymi bahaćci, možna dumać i pra dalejšaje raźvićcio.

Kamientary3

88-hadovy apalny eks-kiraŭnik Pinskdreva Arynič žyvie ŭ Biełastoku ŭ zdymnaj kvatery za košt svajakoŭ

88-hadovy apalny eks-kiraŭnik Pinskdreva Arynič žyvie ŭ Biełastoku ŭ zdymnaj kvatery za košt svajakoŭ

Usie naviny →
Usie naviny

Što adbyvajecca z klimatam? Takaja śpioka letam budzie zaŭsiody?5

Biełarusa zatrymali paśla adpačynku ŭ Italii3

«Vyjšli chłopčyki z čamadančykami». Lidar hurta RSP raskazaŭ, jak Łukašenka pryjazdžaŭ na zdymačnuju placoŭku5

Respublikanskaja partyja aficyjna vyłučyła Trampa kandydatam u prezidenty ZŠA9

U Kabardzina-Bałkaryi biełarus sarvaŭsia sa skały2

Tramp nazvaŭ svajho kandydata ŭ vice-prezidenty22

Niekatoryja biełarusy sustrakali ŭčarašni ŭrahan, kupajučysia ŭ voziery VIDEA

Źmitra Daškieviča buduć sudzić pa novaj kryminalnaj spravie ŭžo na hetym tydni7

Łatuška: Ja mahu bajacca pić vadu ci kavu ŭ hramadskich miescach14

bolš čytanych navin
bolš łajkanych navin

88-hadovy apalny eks-kiraŭnik Pinskdreva Arynič žyvie ŭ Biełastoku ŭ zdymnaj kvatery za košt svajakoŭ

88-hadovy apalny eks-kiraŭnik Pinskdreva Arynič žyvie ŭ Biełastoku ŭ zdymnaj kvatery za košt svajakoŭ

Hałoŭnaje
Usie naviny →